Monoloog
De grootste productie ik ooit heb gemaakt, in totaal 470,- euro mee gewonnen, en mijn televisiedubuut mee heb gehad. Ja...Mijn monoloog. Ik glunder nog, als ik terug denk hoe het ooit begon. Het was vrijdag, dat betekende dat ik die avond theaterles zou hebben. De zelfde avond zou ook de eerste voorronde zijn van de jaarlijkse monologenwedstrijd, beter bekent als 'Solo's in Zuid'. Ik had me wel ingeschreven, maar wist niet zeker of ik wel mee moest doen. ik wou namelijk niet mijn theaterles missen. Toen ik nog twijfelend op het CKE kwam, haalde Willem (De directeur van het Theater) mij over, om toch auditie te gaan doen. En dat was maar goed ook...want die avond kreeg ik te horen, dat ik door mocht naar de tilburg. Ik kon mijn blijdschap niet op.
Die zondag moest ik de zelfde monoloog doen bij kunstbende. Nog slaperig kwam ik die ochtend bij de Effenaar aan. Ik had die nacht niet thuis geslapen, en was dus erg moe. Nadat ik pas een paar uur later op het podium moest komen, waren er twee concurrenten al geweest. Ik was niet eens echt zenuwachtig. Met mijn broek op mijn knieen, mijn truitje uit, en schreeuwend kwam ik het podium op gerent. Mijn monoloog begon...Niet veel later kreeg ik te horen, dat ik eerste was geworden bij de voorronde van kunstbende. Ik was trots, en straalde nog meer, toen ik mijn naam (ANNA van der Steen) in de krant zag staan, als winnares van het theater.
Een paar weken later, kreeg ik een telefoontje van de VPRO. Ze hadden van de Kunstbende door gekregen, wie ik was, en wat ik had gedaan. Hun waren erg nieuwsgierig naar mij, en mijn monoloog. We spraken af, om elkaar te ontmoeten in de stad van Eindhoven. Een beetje nerveus stond ik op ze te wachten. Ik zou die dag op de volle markplein van eindhoven, gaan staan en met twee camera's op mijn neus, mijn monloog doen. Inmiddels was ik nog een ronde door bij 'Solo's in Zuid', en stond daar ook in de finale. Ik stond niet heel lang te wachten, toen ik twee mensen van de VPRO met camera op me af zag lopen, een beetje nerveus stelde ik mezelf voor, en konde we aan de slag. Ik moest me eerst voorstellen voor de camera en vertellen wat ik zou gaan doen. Na een paar shots mocht ik me klaar gaan maken voor de monoloog. Met mijn blouse open (mijn broek liet ik deze keer maar aan) rende ik het marktplein op. De verbaasde gezichten, van de mensen die daar rustig zaten en genoten van de zon, zal ik nooit meer vergeten toen ze mij zagen. Ik genoot.
De volgende dag was de finale van 'Solo's in Zuid', in de schouwburg van Tilburg. Nog zenuwachtiger dan normaal deed ik mijn monoloog. Nadat ik mijn monoloog had gedaan, was er na de pauze meteen de uitreiking. Ik stond achter de doeken, samen met mijn andere finalisten. Toen ik mijn naam hoorde, wist ik niet hoe ik moest reageren, en toen ze vroegen of ik een speech wou doen, werd ik nog zenuwachtiger dan toen ik mijn monoloog deed. Met een paar simpelen bedankjes, sloot ik mijn speech weer af, en liep met de juryprijs en een bos bloemen in mijn rechterhand en 100 euro in mijn linkerhand, terug naar de andere finalisten. Toen werd de publieksprijs uitgereikt. Ik voelde me bijna schuldig naar de andere finalisten, toen ik hoorde dat ik ook die had gewonnen. Weer had ik maar een korte en simpelen speech, en liep ik met een grote glimlach, 200,- euro, een bos bloemen, bonnen van 200,- euro, waar ik mee uit eten kan gaan, en een tas vol andere kadotjes, het podium weer af. Toen ik even later werd aangehouden door een man die voor het Eindhovensdagblad, en het Brabantsdagblad werkte, vroeg hij of hij wat dingen kon vragen, een beetje verbaast gaf ik antwoorden op zijn vragen, en kon ik daarna met een goedgevoel naar huis. Ik genoot.
Een week erna, zat ik in de studio's van de VPRO. Ook daar stelde ze me een aantal vragen, en mocht ik daarna mijn monoloog gaan doen. Joep (Ook wel bekent als Postbode Simon) zou mij beoordelen. Ik vond het erg leuk, dat ik de kans kreeg, om Joep zo te ontmoeten. Ik vond het erg leuk, en genoot heel erg.
Misschien zijn jullie wel benieuwd, waar mijn monoloog over gaat..? Er zijn nog kaartjes voor 6 mei 2007 in 013. Misschien tot dan!
