Gedichten

Huilend val ik de laatste tijd in slaap, ik heb alleen nog maar een paar smsjes, en een foto die ik steeds maar opraap.

Zonder jou, zo eenzaam, zo alleen, niemand zoals jij meer om mij heen.

Die kleine woordjes die je ooit tegen me zei, die kleine woordjes, die toen langs mee heen gingen, maken me nu nog een beetje blij...die grapjes die je kon maken, lachten ik toen om, niet wetend dat die grapjes mij ooit nog zouden raken.

Het enige wat ik nu nog maar wil, is dat je bij me terug komt, want..zonder jou, is mijn wereld te stil...

  Ik zit in de schaduw van de vreugde wat ik ooit was,

  voel me leeg, en hou je handen in mijn gedachtes nog altijd vast. Maar jij bent de gene, die me steeds weer loslaat, en met mijn enige hoop er weer vandoor gaat...Maar liefste, zonder jou is mijn hoofd zo leeg, en mijn hart gebroken, ik blijf maar op je wachten, helemaal alleen..in een donker hoekje, hou ik mezelf verborgen..

  Er gaat maar geen dag voorbij, dat ik je niet meer mis, er komt maar geen dag, dat ik mezelf neerleg bij wat het is.

  Mijn hart word steeds maar leger, omdat alles zonder jou zo zinloos is, zo leeg en zinloos is.

  Vraag mezelf dagelijks af, komt er nog ooit een moment, dat ik niet meer aan je denk, en je niet meer mis...

Zonder jou, geen woord, geen zin, hand

die helpt, die voelt, die streelt of ontspant.

Nee, ik ben maar alleen..

Eenzaam? verdriet? blijdschap? op toch angst?

Zo zonder jou, jou warmte niet meer om mij heen..

Geen angst meer, om je kwijt te raken, geen angst meer voor de waarheid, want..dit is ons laatste afscheid.

En toch wil ik je bedanken, voor de persoon die je bent, want wanneer ik bij je was, genoot ik van elk moment.

Je beseft niet eens hoe bijzonder je voor me was, vanbinnen gehuilt, toen ik vanmorgen je smsjes terug las..

Bang voor wat er nu komen zou, en toch wil ik nog een keer mogen zeggen, dat...dat ik zielsveel van je hou...

Sorry

  Met een woord van jou, zag ik licht in het donker.

  Met een woord van jou, geloofde ik in een wonder.

  Met een woord..hield ik me vast aan jou, maar geen woord van mij, kan omschrijven hoeveel ik van je hou.

  Kan niet laten blijken hoe speciaal je voor me bent,

  Kan maar niet vertellen, hoe trots ik ben, dat jij mij kent..

  Niks kan verwoorden hoeveel ik voor je voel, want geen enkel woord vertaalt wat ik bedoel.

  Elk gebaar komt tekort, en alles is te weinig voor jou..

  Zelf wanneer ik je zachtjes kus, en vertel hoe zielsveel ik van je hou...

De verkeerde plaats,

De verkeerde man,

De verkeede tijd,

maar van alles, nogsteeds geen spijt.

De verkeerde woorden,

De verkeerde zinnen,

De verkeerde taal,

de waarheid is een leugen, en durf niet te ontkennen dat ik er van baal...

Gevoelens voor elkaar, wat eigelijk niet mag..

Werd verliefd op je ogen, ben nog steeds verliefd op je lach.

Zal er nog iemand bestaan, die mij net zo gek maakt,

Is er nog iemand die mij zo goed begrijpt,

Is er een andere, die mij zo raakt?

Jou liefde doet mij pijn, blijf maar ontkennen dat gevoelens voor jou er helemaal niet zijn...

Maar toch, wat er mis gaat, en verloren lijkt..de begin is van de hoop.

  Overal waar ik kom, kijk ik om mij heen, of ik jou vandaag zou zien,

  Die spontane lach, en sprankelende ogen..meer dan ik verdien. Een perfecte jongen zoals jij, ik wil je nooit meer kwijt, perfect ben je nu, perfect blijf je altijd. Ik wou dat je mij zag, zoals ik je al dagen zie. Je bent meer dan volmaakt, wanneer je zonder woorden, mijn hart weer eens raakt. Alleen jij kan mij kippevel geven, en alleen jij kan de haren op mijn nek, omhoog laten staan. Dit gevoel, zo plots gekomen..het zal nooit meer weg kunnen gaan..Bij elk mooi liedje denk ik aan je lieve gezicht..mooi ben je in het donker, mooi blijf je in het licht.

  Nog nooit zoveel om een jongen gegeven, vaak te nep, te veel, te overdreven..maar toen kwam jij voorbij, ik weet het nu...jij hoort bij mij.

Ik was laats mijn hond aan het uitlaten, Want mama maakt

toen ik 'Ons bankje' weer zag staan. zich zorgen

Ben er deze keer alleen op gaan zitten, en mama doet een

want we zijn uitelkaar gegaan... beetje raar, maar

Vroeger als we daar dan samen zaten, mama is niet te

alleen wij twee..de wereld een moment verslaan, ook al drupt

achter ons gelaten. er soms over haar

Dat moment was alleen voor ons twee, zachte wangen, een

Samen op 'Ons bankje', niemand die op traan.

ons letten, niemand keek met ons mee. Want mama maakt

Maar dingen gaan voorbij..Dingen komen, zich zorgen, en mama

en dingen gaan..maar 'Ons bankje' zal daar doet een beetje raar,

altijd blijven staan... Morgen wordt ze beter

  en nergens dreigt

  gevaar...

  Er is altijd wel iemand, die jou beter begrijpt.

  Er is altijd wel iemand, die er veel vaker is,

  Iemand die ook veel langer blijft.

  Er is altijd wel iemand, die jij meer vertrouwt,

  Er is altijd wel iemand, die meer van je houdt.

  Iemand die jou gelukkig maakt,

  Iemand die alleen jou kostbare hart, keer op keer raakt.

  Elke dag, elke nacht.

  Iemand die heel zijn leven, alleen op jou heeft gewacht.

  Ik wou dat ik nog kon zeggen, dat ik die 'iemand' was.

  Ik wou dat ik de tijd kon terug draaien, jij vooraltijd aan

  mijn zei.

  Want..er is altijd wel iemand, maar niemand zoals jij...

Wanneer 4 ogen elkaar raken,

Besef ik de waarde van mijn wereld

Boort ze met haar woorden door de wand

van mijn schijnbare zekerheid.

In de storm der emoties

Vraag ik me af hoe sterk de zielsketting is,

En hoe ver de haven nu van me is verwijderd.

Wanneer de zeeën tastend in elkaar overvloeien,

Me stormend omlaag duwt, terwijl ik weg wil zweven.

Zie ik, dat de wereld het mooist is met de voeten in de aarde, van donkere gedachten bevrijd.

Wanneer je haar aankijkt en wegdroomt,

Beseffend dat dit niets anders kan zijn dan realiteit.

(Mari Sanders)